Inspiratie Dromen Cafe

> log in

> registreer

De weduwe aan het stuur

“Ik ben in korte tijd zoveel mensen verloren die me dierbaar waren: mijn man, broers en zus. Daarna kreeg ik kanker. Maar wat heb ik eraan om achter de geraniums te zitten.” In één adem door wil ze weten of ze ook kan fietsen via Vraagelkaar. “Ik zou het zó leuk vinden om weer eens op een terrasje te zitten. De zon op mijn huid te voelen en gewoon te kletsen. ” Haar opgewekte doei klinkt nog lang na in mijn oren. Ze heeft gekozen om te leven. Terwijl ze alle reden heeft om zich slachtoffer te voelen.

Je kunt altijd kiezen, houd ik mijn kinderen regelmatig voor. Juf is stom, de toets is te zwaar en je klasgenoot is een pestkop. Je staat op een kruispunt en je kunt kiezen tussen links en rechts. Als je links afslaat, ga je mee met wat je wordt aangedaan. Je bent het slachtoffer of gaat juist het gevecht aan. Rechts probeer je te accepteren wat je niet kunt veranderen en kijk je tegelijkertijd wat je kunt doen om er het beste van te maken. Een ander verander je immers niet. Alleen jouw reactie erop.

Als je het zo leest ben je gek als je links kiest. Alleen, kies je wel? Hoe doe ik dat zelf eigenlijk? Links ken ik ook: de ander snijdt me af, maakt me zwart of luistert niet. Kortom, de ander is gek en ik heb er flink last van. Ik wil de bumperklever, in zijn grote zwarte BMW, het liefst een lesje leren. Maar is het de stress en de kans op een snelheidsboete waard? Vaak kom ik er later achter dat ik onbewust naar links ben afgeslagen. Alsof ik onbewust de automatische piloot aanzet. Niet heel handig. Want als ik doe wat ik altijd deed, krijg ik wat ik altijd kreeg.*

Rechts is een veel bewustere keuze. Als ik rechts kies, accepteer ik dat de situatie is zoals hij is. En kijk ik naar mijn eigen aandeel in de situatie. Als ik als kind overstuur thuiskwam na een ruzie, vroeg mijn moeder steevast: ‘Wat heb je zelf gedaan?’ Leuk vond ik het niet. Maar naar jezelf kijken heeft wel een voordeel. Ik zie sneller wat ik moet doen om er een positieve draai aan te geven.

Door mezelf vragen te stellen, ga ik weg van de automatische piloot. Heb ik te lang op de linkerbaan gereden? Zou hij te laat zijn voor een belangrijke afspraak? En wat heb ik gedaan dat de ander überhaupt de moeite neemt om mij zwart te maken? Daardoor neem ik de ander èn mezelf milder waar. Zo ook de bumperklever, die ik in gedachten een veilige reis wens. Kiezen voor rechts brengt mij meer rust en geluk. 

Laatst sprak ik Angela die overduidelijk op links zat: “Kunnen jullie ook een vriendin voor mij vinden die niet klaag en zeurt? Ach, laat maar. Dat soort mensen bestaat toch niet”  Zou Angela zichzelf wel leuk vinden? Zou ze zichzelf met liefde kunnen bekijken? Zou ze een leuke vriendin zijn?

Als jij baalt of verdrietig bent, wat doe je dan? Trek je je terug omdat het toch geen zin heeft, zoals Angela? Of accepteer je de situatie en maak je er het beste van zoals de weduwe hierboven? De weduwe kreeg er een vriendin bij, waarmee ze regelmatig fietst en jaarlijks op vakantie gaat.

Sta jij op het kruispunt? Je hebt een keuze. Ik wens jou een prachtige en bijzondere tocht naar rechts.

Janet Turkstra

*gezegde - bron onbekend

De namen van de personen zijn gefingeerd.