Inspiratie Dromen Cafe

> log in

> registreer

Wethouder Kavita Parbhudayal bezoekt Vraagelkaar Gelukscaravan

Wat als je als jonge moeder wel meer vriendinnen zou willen hebben? Of als je na jaren hard werken erachter komt dat je alleen contact met jouw collega’s had. Of wanneer je vrijwel al jouw vrienden bent kwijtgeraakt na ziekte? Aan de buitenkant zie je niet wie van de marktbezoekers wel een sprankje kan gebruiken. Mooi verzorgde dames, prachtige jonge moeders, vrolijke en schuchtere mannen. Iedereen heeft zijn verhaal. Wethouder Kavita Parbhudayal kwam op de Haagse markt langs in de Vraagelkaar gelukscaravan. Hoe komt het dat mensen hier een sprankje geluk ervaren? 

Het is vroeg in de ochtend als de Gelukscaravan de Haagse Markt oprijdt. De sfeer zit er meteen in na de warme ontvangt van de marktmeesters. ‘Wat een leuke wagen’, roept één van de marktkoopmannen. ‘Hulp nodig?’, roept de ander. En zo staat de caravan binnen no-time op zijn plek. Stroom van de linkerbuurman, een haakje gebruiken van de rechter buurman, een ander leent ons zijn ladder. Al snel komen de eerste bezoekers een kijkje nemen in de kleurrijke warme caravan.

Birdat is een alleenstaande moeder. Haar oudste is 10 en haar jongste is 7 jaar. Ze kent alleen Turkse mensen. Nu haar kinderen ouder worden, merkt dat ze dat ze de Nederlandse verhalen van haar kinderen soms niet kan volgen omdat ze zo snel spreken. Het lijkt haar heerlijk om te wandelen en ondertussen gewoon Nederlands te spreken. Ook lijkt het haar fijn om te breien en/of te naaien met iemand die goed Nederlands spreekt. 

Birdat is net weg als wethouder Kavita Parbhudayal komt aanlopen. Ze begroet de Vraagelkaar inspiratiecoaches stralend en neemt plaats in de Gelukscaravan. Binnen zijn twee Surinaamse zussen in gesprek met inspiratiecoach Tjalina. Kavita luistert aandachtig en sluit zich aan bij het gesprek. Hoe belangrijk het is om mensen om je heen te hebben. Ilva, heeft een tumor op haar tong gehad en is lang ziek geweest.

Ze had altijd een druk leven, maar tijdens haar ziekte is ze veel vrienden kwijtgeraakt. Ze heeft van Vraagelkaar gehoord. Het lijkt haar een fijne manier om met nieuwe mensen in contact te komen. Gelukkig zijn er genoeg fijne buurtgenoten waar ze contact mee kan opnemen. Met de eveneens Surinaamse Rita bijvoorbeeld die graag samen wil eten en een half uur daarvoor in de caravan zat en Lien die graag gezellig wil koffiedrinken en weet wat het is als kanker je leven op de kop zet. Ook komt Ilva graag naar het volgende Vraagelkaarcafé in Landgoed Ockenburg om meer mensen te ontmoeten.

Wethouder Parbhudayal en Ilva kletsen samen nog even. De wethouder geeft aan dat ze trots is op de gelukscaravan van Vraagelkaar. ‘De gelukscaravan is een plek waarin mensen in contact komen. Het belangrijkste is om deze contacten te onderhouden, wat uiteindelijk tot vriendschappen leidt. De gelukscaravan helpt ons om de toenemende eenzaamheid in Den Haag te bestrijden’.

Ook buiten is het een gezellige boel. Elk kindje krijgt een poppetje aan zijn of haar jas en samen met een groepje kinderen wordt het Vraagelkaar lied gezongen. Achter elkaar door nemen de mensen plaats in de gelukscaravan. Zo ook Yasmin die een schattig dochtertje heeft van 1 jaar. Het lijkt haar leuk om met andere jonge moeders koffie te drinken zodat de kinderen gezellig samen kunnen spelen. 

En dan komt er een man langslopen. Hij reageert vrolijk als hij een gelukspopje krijgt. 'Ik ben zo gelukkig' zegt hij met zijn Haagse accent. 'En dat wordt alleen maar beter'. 'Door jullie', zegt hij opgetogen. Hij zet de gang er weer in om verder te lopen. Als we vragen of hij naar Ockenburg wil komen voor een gelukscarrousel verandert zijn vrolijke voorkomen.

De glimlach verandert binnen een tel in een grimas en de tranen schieten in zijn ogen. Komende week wordt zijn schoondochter daar begraven. Hij is er kapot van. Hij blijft nog even praten. Over het gemis, dat het zo oneerlijk is. Vooral voor zijn zoon. Dan grijpt hij resoluut onze handen vast en neemt afscheid. Hij loopt verder. Met het gelukspopje in zijn handen geklemd.  

En zo komt er een einde aan een dag vol verbindingen, bijzondere verhalen en warme ontmoetingen. Iedereen verdient een sprankje geluk!